Bekijk hieronder de fotoreportage van de avond gemaakt door Spaay Fotografie - www.spaay-fotografie.com

WAAR GING HET OVER?

Femicide: levensgevaarlijke (liefdes)relaties

Woensdagavond 22 april organiseerde de Capelse stichting Themater een avond over femicide en geweld tegen vrouwen. Voor de pauze kregen de circa 300 bezoekers indrukwekkende inleidingen van Marian Stoppelenburg en Remi Postelmans. Mooie pianomuziek en bijpassende cabaret was er van Maurice Mulderij. Deze drie personen gaan straks met elkaar ook het land in (theaters, bijeenkomsten) opdat steeds meer mensen overtuigd worden van het belang van het onderwerp en de noodzaak voor een aanpak die zich niet alleen richt op de slachtoffers maar de pijlen veel meer richt op de daders. De laatste jaren is er terecht het nodige geïnvesteerd om meisjes en vrouwen meer mogelijkheden te geven om zich te melden, te ondersteunen en onderdak te bieden. Beleid en maatregelen om de daders van deze praktijken (zo vroegtijdig mogelijk!) te benaderen en tot inkeer te laten komen, is nog maar weinig ontwikkeld. Overigens is het goed hier te vermelden dat niet alleen meisjes en vrouwen slachtoffer zijn. Soms zijn het ook (jonge) jongens en mannen.

Marian vertelde over de moord op haar dochter Sandra (een stevige en zelfstandige vrouw en eigenaar van een restaurant in Groningen) twee jaar geleden door haar schoonzoon die daarna ook een einde aan zijn eigen leven maakte. De relatie tussen Sandra en haar man was typerend hoe dat helaas zo veel vaker gaat. Van ‘love bombing’, razendsnel trouwen en een kind, naar camera’s ophangen, ridicule beschuldigingen van vreemd gaan, psychisch en fysiek geweld tot uiteindelijk het noodlottige einde. En de moeder, Marian, wist feitelijk nauwelijks iets. Sandra was veel te bang dat haar man ook anderen iets zou kunnen aandoen, hoopte het zelf te kunnen oplossen en wilde vooral anderen erbuiten houden. Pas vele maanden later toen de ouders de telefoon van Sandra kregen en 75000 berichten konden lezen, werd de wrange periode tussen liefdesrelatie en dood hen duidelijker. Marian maakte vervolgens de keuze niet haar leven lang de vraag te stellen waarom dit kon gebeuren, maar juist zelf actief over de situatie te gaan vertellen (‘Sandra is mijn dochter’ in plaats van ‘Sandra was mijn dochter’) en haar ervaringen te delen. Want, zo wist ze, dit gebeurt veel vaker.

Het verhaal van Remi was totaal anders maar daarmee zo mooi aanvullend. Remi is, of beter gezegd was, juist een dader. Hij sloeg zijn vrouw; had geen aandacht voor zijn kinderen en leefde volstrekt in zijn eigen wereld. Hij schetste hoe met de komst van de nieuwe vriend - Remi was toen zes jaar - van zijn moeder langzamerhand de situatie van het gezin verslechterde. Hij zag zijn stiefvader zijn moeder slaan en werd daarmee groot in een onveilige thuissituatie. Op school werd hij – toen zijn huis met de komst van de nieuwe vriend gaandeweg een kruis had gekregen – regelmatig (hierover) gepest en mede op advies van diezelfde stiefvader leerde hij van zich af te bijten. Met enig geweld wist hij - als klein jongetje - een nieuwe positie te verwerven. Tussen 10 en 18 jaar jeugdzorg. Op achttienjarige leeftijd werd hij voogdvrij, maar dat zou uiteindelijk geen verbetering betekenen. Blowen, drinken en later ook criminaliteit; tien jaar zwerven op straat en zes jaar met tussenpozen in gevangenissen. Ook werd hij vader van drie kinderen maar nam hij daar geen enkele verantwoordelijkheid voor. Remi gaf duidelijk factoren aan die (mede) verklaren waarom het gaandeweg zo mis was gegaan, zonder daarbij de schuld bij anderen (bijvoorbeeld de komst van de stiefvader) te leggen. Herhaaldelijk maakte hij duidelijk dat zijn verhaal niet als een excuus diende worden gezien. Hij was en is als enige verantwoordelijk voor zijn fouten. ‘Ik moet me kapot schamen’. ‘Wat ik deed was niet ok’. Jarenlange hulp van grote aantallen hulpverleners (allemaal weer op een andere manier) droegen bij aan dat langzame herstel en de bewustwording van zijn eigen falen. Nu, vele jaren later heeft hij zelfs langzamerhand weer de band met zijn vrouw en kinderen hersteld.

Twee verhalen en de zaal was muisstil. Na muziek en bijpassend cabaret kregen beide inleiders nog even het woord waarna Frank van der Linden een geanimeerd gesprek had met vijf panelleden.

•   Joost Manusama (burgemeester Capelle aan den IJssel)

•   Annemie Hazen (Soroptimisten Rotterdam; ook een stand in de foyer)

•   Sandra Kimmel (Welzijn Capelle aan den IJssel; ook een stand in de foyer)

•   Tanya Hoogwerf (manager Filomena; Centrum huiselijk geweld en kindermishandeling)

•   Dionies Alemeida Mendes (politie Rotterdam Welzijn en Veiligheid).

De problemen werden geschetst maar ook mogelijke zaken die kunnen bijdragen aan het beperken van deze geweldssituaties werden aangedragen. Al vroeg kinderen thuis en op school belangrijke waarden en normen op het gebied van relaties en verhoudingen bijbrengen. Meer verplichtend optreden richting de daders en inderdaad meer investeren in het beïnvloeden van de daders. Verschillende vragen uit de zaal raakten vaak precies de juist snaar en het was een schok toen toevallig juist de laatste vragensteller duidelijk maakte dat zij zelf in zo’n extreme relatie verkeerde en afvroeg waar zij nu terecht kon. Eerdere pogingen van haar om hulp waren alle gestrand. Uiteraard werd deze vrouw maar ook enkele andere vragenstellers na afloop ondersteund en uitvoerig door panelleden en anderen te woord gestaan.

Bijdragen van de panelleden - maar ook de dagelijkse realiteit en de aandacht hiervoor in media - (bijvoorbeeld een dag voor deze sessie een nieuwsitem over de screening van nek/verwurgingsschade bij vrouwen en de grote aantallen vrouwen die zich melden), maakten duidelijk dat dit thema ook in onze gemeente/regio een fors probleem is, maar dat er wel de nodige - en steeds meer -– aandacht voor is. Niet vaak zal een Themater-avond bij de aanwezigen zo’n indruk hebben gemaakt als deze avond.